قربانتان  

 عجیب این است که حال آدم به هم نمی‌خورد. مرتیکة کچل خنگ، همیشه عرقش را می‌چلاند روی سرش. ولی آخر چه فایده داشت؟ به نظرم کلا کارتون رو هوا بود. گل درشتش هم میله‌های قفس بود. صدتا آدم می‌توانست از لای آن‌ها رد بشود، آن‌قدر که گشاد بود. ولی همیشه تویش گیر می‌افتادند 

«زبل‌ خان این‌جا، زبل‌خان، آن‌جا...» ته اعتماد به نفس بود این مرد. (البته بعدها، کارآگاه گجت رویش را کم کرد ) با همة این قمپز درکردن‌ها و شکار نکردن‌ها و سوتی‌هایش، خواستنی بود. اصلا نکتة خوبش همین بود که حیوانی کشته نمی‌شد. کلا بلوف‌زدن‌های «زبل‌خان» باعث می‌شد آدم زندگی را زیادی جدی نگیرد. یک جور حس خرسندی که توی آن دوره زمانه و توی آن کارتون‌هایی که به ما نشان می‌دادند به راحتی نمی‌توانستی پیدا کنی. اصلا همة این کارتون به همین که هیچ شکاری اتفاق نمی‌افتاد می‌ارزید. حالا واقعا هیچ شکار و کشت و کاری نبود؟ کسی یادش است؟ 

این متن بالا رو از یه جایی پیدا کردم که حالا بماند .

امروز روز تولد زبل خان .  ولی زبل خانی که شاید زیاد به زبل خان معروف تو کارتون ربطی نداشته باشه. زبل خان جدید ما میتونه درس بخونه ...دانشگاه بره...عاشق بشه ...سفر بره توی هر زمانی...درباره ی زندگی حرف بزنه ...فیلم ببینه...موسیقی گوش بده وکارای دیگه که اون یکی زبل خان نمیتونست انجام بده...

ادامه دارد ...

سالها میپنداشتم
          دوستی همچون سروی سر سبز
                            چهار فصلش همه آراستگی است
من چه می دانستم 
      هیبت باد زمستانی چیست
من چه می دانستم
    سبزه می میرد از بی آبی
                 سبزه یخ می زند از سردی دل
من چه می دانستم
          دل همه کس دل نیست
      قلبها صیقلی از
               آهن و سنگ
                            قلبها بی خبر از عاطفه اند

سخن از مهر من و جور تو نیست , سخن از 

متلاشی شدن دوستی است. 

و عبث بودن پندار سرور آور مهر...