ناصحم گفت جز غم چه هنر دارد عشق؟ گفتم ای خواجه ی غافل هنری بهتر از این؟


آنکه چشمان تورا این همه زیبا میکرد , کاش از روز ازل فکر دل ما میکرد... .یا نمیداد به تو اینهمه زیبایی را ,  یا مرا در غم عشقت شکیبا میکرد.


پیداست هنوز شقایق نشدی...زندانیه زندان دقایق نشدی...وقتی که مرا از دل خود میرانی...یعنی که تو هیچ وقت عاشق نشدی


نبودی بی تو پنهان گریه کردم...تو را دیدم و خندان گریه کردم...برای اینکه اشکهام رو نبینی... نشستم زیر باران گریه کردم...




گفتم زندگی چند بخشه؟گفت 2بخش . گفتم کدامند؟
گفت : کودکی , پیری
گفتم پس جوانی چه شد؟گفت با عشق ساخت – با بی وفایی سوخت و در آخر با جدایی مرد.



گفتمش بی تو چه میباید کرد؟عکس رخش را داد...گفتمش همدم شبهایم کو؟ تاری از زلف سیاهش را داد...وقت رفتن همه را میبوسید به من از دور نگاهش را داد....یادگاری به همه داد و به من ...انتظار سر راهش را داد.




خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان...باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان...روز اول که نهادند زگل پیکرشان ...سنگی اندر گلشان بود و همان شد دلشان



هر که عاشق شد جفا بسیار می باید کشید..بهر یک گل منت صد خار میباید کشید..من به مرگم راضیم اما نمی آید اجل...بخت بد بین از اجل هم ناز باید کشید....




میدونی ارزش عشق رو کی میدونه.اونیکه یه لحظه میبینه یه لحظه عاشق میشه اما یک عمر عاشق میمونه.



تو از بس زلالی دوست دارم..تو را از بی مثالی دوست دارم...اگر چه شاخه گلی هم ندارم...تو را با دست خالی دوست دارم

دختری به مادر گفت: مادرم عشق چیست؟ مادر اندکی رفت به فکربا نگاهی پرمِهر گفت: دخترم عشق؛ فریاد شقایق هاست. عشق؛ بازگشت پرستوهاست. عشق؛ نوید تَداوم است. مادرم عشق؛ تپش قلب آدمی تنهاست. عشق؛ عروس حِجله تنهایی انسانهاست. عشق؛ سرخی گونه های آدمی رسوا است. دخترم تو چه می دانی عشق؛ لذت انسان بودن است. تو نمی دانی عشق؛ نغمه های قلب قناری ها است. راستی دخترم تو چرا پرسیدی؟ دخترک با گونه های سرخ با کمی لبخند گفت: آخر پسر همسایه با نگاهی عاشقانه گفت: دوستت دارم. بی درنگ مادر یاد بی مهری شوهر افتاد . یاد آن سیلی سرخ. یادآن عشق حقیر. یاد آن قلب بی مهر ووفا . گفت: دخترم عشق؛ سرابی در دل دریا هاست