پول را داد و یک بلیط دو سفره گرفت .

صداهایی که میشنید را با خودش تکرار و زمزمه میکرد تا حواسش به چیزهای دیگری جلب نشود

باز تو آفتابی ترین شهر خدا خورشید نمی تابِ
اون که من دوستش دارم و عاشقشم هنوز توی خوابِ

یک طرف من موندم و بیخوابی ,حالم پریشونه
تا که یار از در نیاد , تو سینه دل آروم نمی مونه

وقت دیدنش تنم میلرزه
از ندیدنش دلم میلرزه
جادو شده ی برق نگاشم

شب و روزا مثل سایه باهاشم
عشقش شده مهمون توی خونم
رخنه کرده تو تموم جونم
چند روز می مونه هیچ نمیدونم
wOoow veyla شده ورد زبونم

افسونگر دلها شده یارم
برده ز برم دار و ندارم
واسه شکستن طلسم عشقش

غیر انتظار راهی ندارم
غیر انتظار راهی ندارم

فرشته ای به نام دوست.دوست همیشه برام مهم و واقعی بوده . بعضی دوستا هستن که خیلی بیشتر دوسشون داری . روی ذهنت و زندگیت خیلی تاثیر میذارن.تاثیر خوب و خوب.منم توی این دنیای پر غوغا و شلوغ یه دوست دارم.دوستی که نزدیک به ۸ سال از دوستیمون میگذره.اون روزی که میخواستم باهاش دوست بشم رو یادمه .البته اینجوری نگم ,نزدیک یک سال بود میخواستم باهاش دوست بشم ولی بهش نگفتم فک کن ! تا اینکه رفتم پیشش و گفتم  من خیلی دوست دارم باهم دوست بشیم . اونم گفت منم همینطور (دو تا خرس گنده خجالت هم نمیکشن!)‌ و اینجوری شد, صمیمی ترین دوستم ,رفیق گرمابه و گلستونم,دوستی که همیشه بهش تکیه کردم ,دوستی که کنارش شُر شُر گریه کردم (اَییییییی یادش اصلا نبخیر ولی حالا خاطره تعریف میکنیم , خاطره ی بد هم توش هست خب!) همیشه دلم بگیره اولین نفر تویی . همیشه غصه دار باشم همدمم تویی.همیشه کلی حرف مشترک داریم .خیلی این قسمت های دوستی رو دوست دارم. همینکه وقتی یه چیز رو میگیم دوستمون ادامش رو بخونه . اینجوری حس میکنم خیلی خیلی بهم نزدیکه و منو درک میکنه.

عمری که داشت به دوسال نکشید که آتش گرفت ,دود شد بدانسان که گویی وجودی از خود نداشته , به هرکجا نگاه میکرد قانون میدید.به هر سمت نگاه میکرد سراب بود.تا اینکه از ریشه سوخت.فریادی که در ساقه ی کوچکش بود فوران زد و آتش گرفت .

برگهای سبز روشنش خاکستر شد و همراه باد به چشمان  رهگذران رفت و چنان سوزشی بر چشمِ قلبشان آورد که دیدن را برایشان ناممکن ساخت.او در آتش سوخت و نامش خاکستر شد . دیگر از ساقه ی نازکش خبری نیست , دیگر از برگهای سبز جوانش خبری نیست , دیگر گل نشکفته اش که دوست میداش عطرش را هر رهگذری  را دامن بگیرد را از دست داد . به خاکستر تبدیل شد .

حتی دیگه سایه ای نداشت , سایه اش حکم پوچی بود

همیشه اضافی بودم , اگه کسی میخواست بین دو نفر یکی رو انتخاب کنه , من همیشه دومین نفر بودم .

شاید به جرم بودن به جای یکی دیگه , این محکومیت تا آخر عمر گریبانم رو گرفته , جوری که روی گردنم نشسته و فشار میده , همیشه ی خدا اضافی بودم . برای هرکسی که فکرش رو کنم . باسه تو باسه ی تو و باسه ی تو .

شاید اگه جای اون رو نمیگرفتم همه چی حل میشد , با اینکه ممکن بود اونا راضی بشن و دیگه نباشم , مهم هم نبود باشم یا نباشم , ولی قرعه به اسم من اومده تا باشم .

آیا کسی از من پرسید میخوایی باشی ؟

نمیخوام باشم , دیگه نمیخوام ادامه ی راه رو ببینم. راهی که به غیر از عذاب ثمری برام نداشته . همیشه اضافه بودم . اگه قرار بود توی دل کسی باشم همیشه دیر میرسم . اگه قرار باشه بین سلام های کسی باشم همیشه آخرین نفرم . اگه قرار باشه همصحبت یکی باشم همیشه آخرین نفرم , اگه قراره تو دیدار یکی باشم همیشه بعدیم , اگه قرار باشه تو دنیای کسی باشم همیشه , نه همیشه , اصلا جایی ندارم خوشخیالی کردم این فکر رو کردم.

(توضیحات تکمیلی ) خب هر چی پست توی آرشیوم موند به غیر از 4 تا رو منتشر کردم ! هرچی احساس توی این نوشته ها هست برای یک/دو سالِ پیشِ / الان هم هیچ حسی ندارم !

بچه که بودم همیشه فکر میکردم ابرها همه سفیدن.

میدونم فکر میکنی پدرم بی آزاره اما اشتباه میکنی